31október
Let´s start in style. Let´s dance for a while.
Alveg síðan ég fór að einhverju viti að hlusta á tónlist. Sem var ca. 1985 hefur hörð tónlist, þungarokk, pönk, grugg og þess háttar djöfulgangur átt einna mest upp á mitt fínpússaða, dúkalagna pallborð. Og oft á tíðum hefur það reynst mér best það sem er hvað tormeltast, harðast og aggresívast. Eeeeen upp á síðkastið hef ég fundið fyrir ákveðnum veikleikum í garð kraftballaða. Sem er svo sem ekkert nema gott. Enda kraftballöður alveg hreint stórskemmtilegar. Segið mér t.d. að þið getið hlustað á I remember you með Skid Row án þess að vilja syngja með og veifa kveikjurum! ..Ekki séns í helvíti. Eitthvað við þessar lagasmíðar kveikir í mér og vel samin powerballaða nístir mig alveg inn að innsta merg. Ég vil samt taka það fram að leiðinlegar ballöður svona eins Celine Fokking Dion og þessháttar skítugt andskotans hrágarnaétandi helvítis pakk flytur eiga ekki rétt á sér á mínu borði. Og ef hvaða Guð sem að trúir á mig lofar mun það aldrei gerast.En allavegana! Hér eru örfá handahófsvalin dæmi from the top of my head um góðar Powerballöður:
Winds of Change, Scorpions
I remember You, Skid Row
Not such a nice Guy, Motörhead ásamt Ozzy og Slash
Patience, Guns & Roses
Listen to your Heart, Roxette (Já þetta er powerballaða!)
Og að lokum. Ef að þið getið sagt mér hvaða lag byrjar með titli þessarar bloggfærslu fáið þið sveitt, kámugt og innilegt knús frá mér í verðlaun.
